Ήταν 1η Απριλίου

Εκείνη τη λαμπρή μέρα ζωντάνεψαν στο νησί εικόνες του ένδοξου παρελθόντος της Ελληνικής Ιστορίας. Εκείνη τη μέρα, στη πολύπαθη Κύπρο μας υψώθηκε το λάβαρο της λευτεριάς. Οι Έλληνες Κύπριοι όρθωσαν το ανάστημα τους και η θρυλική Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών ξεκίνησε ένα άνισο Αγώνα εναντίον της πανίσχυρης τότε βρετανικής αυτοκρατορίας.

Ο πρώτος ήχος που ακούστηκε εκείνη τη μέρα ήταν η κλαγγή από τις κομματιασμένες αλυσίδες. Πολεμικές ιαχές απλώθηκαν στο ελληνικό νησί και η πολεμική σάλπιγγα των Ελλήνων περήφανη ξανά έσκισε τον αιθέρα. Οι σκλάβοι έγιναν ξαφνικά λεύτεροι, οι έφηβοι έγιναν άντρες και κάθε παλικάρι έτρεξε ανιδιοτελώς να ποτίσει το δένδρο της λευτεριάς που φύτρωσε τότε, όταν οι πρώτοι Έλληνες πάτησαν το πόδι τους στην εσχατιά του Ελληνισμού.

Εκείνη τη μέρα ζωντάνεψαν στην Κύπρο Θερμοπύλες. Την 1η του Απρίλη 1955 οι Κύπριοι διεκδίκησαν το βιολογικό εθνικό τους πόθο, έχοντας ως όπλο την προαιώνια ελληνική πολεμική αρετή και φάρο τους αθάνατους προγόνους τους, Αυτούς που πολέμησαν στο Μαραθώνα, στη Σαλαμίνα και που φύλαξαν τις Θερμοπύλες το 480 π.Χ. μέχρι θανάτου . Εκείνους που υπερασπίστηκαν γενναία την Πόλη. Τους ίδιους που έκαμαν την Ελληνική Επανάσταση το 1821 και θυσιάστηκαν στα πεδία των μαχών. Αυτούς που βροντοφώναξαν το 1940 χρόνια πριν ένα ηχηρό «ΟΧΙ» στον κατακτητή και πολεμούσαν ακρωτηριασμένοι στα παγωμένα βουνά της Πίνδου. Ο Ονήσιλος, ο Ευαγόρας, ο Διονύσιος Καρδιανός, ο Κινύρας και άλλοι, γνωστοί ή αφανείς. Οι ιερές αυτές μορφές της Ιστορίας έδειξαν το δρόμο στα νεαρά παλικαριά της Κύπρου. Φώτισαν την Ελληνική Ψυχή τους και έδειξαν το δρόμο για τη λευτεριά.

Ο ακρίτας του ελληνικού νότου μπορεί να υπερηφανεύεται, όσο ποτέ άλλοτε. Η ΕΟΚΑ έγραψε τις πιο χρυσές σελίδες της κυπριακής ιστορίας. Η 1η Απριλίου αποτελεί μέρα εθνικής υπερηφάνειας αλλά ταυτόχρονα και προβληματισμού. Περηφάνιας γιατί μια χούφτα νέοι κατάφεραν να ντροπιάσουν μια ολόκληρη αυτοκρατορία και να φανούν με τις εκούσιες θυσίες τους αντάξιοι των τρανών προγόνων τους. Τη μέρα αυτή όμως, όπως έχω ήδη αναφέρει πιο πάνω χρειάζεται να προβληματιστούμε. Ας δούμε τον Αγώνα του ’55-59 και ας αναλογιστούμε την κατάντια στην οποία βρισκόμαστε 54 χρόνια μετά...

ΖΗΤΩ Η 1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955

ΖΗΤΩ Η Ε.Ο.Κ.Α

ΖΗΤΩ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΔΙΓΕΝΗΣ

ΖΗΤΩ Η ΕΝΩΣΗ

"Ανένταχτοι Πατριώτες":Κατασκήνωσαν έξω από την οικία του Παύλου Μελά

Χαιρετίζουμε την αγωνιστική κίνηση των Ανένταχτων Πατριωτών, οι οποίοι κατασκήνωσαν προ ημερών έξω από την οικία του Ήρωα του Μακεδονικού Αγώνα, Παύλου Μελα, διαμαρτυρόμενοι για την κατάσταση στην οικία του Ήρωα και την αδιαφορία των αρμοδίων σωμάτων.

Η ανακοίωση της 28ης Μαρτίου:

"Συμπατριώτες και Συμπαριώτισες,

Σαββάτο μεσημέρι, 28 Μαρτίου και ώρα 14:00 κατασκηνώσαμε μπροστά από την οικεία του ήρωα – σύμβολο του Μακεδονικού Αγώνα, που σαπίζει ντροπιαστικά για την Πατρίδα και την Ιστορία μας, συνέπεια της διαχρονικής αδιαφορίας κάθε αρμόδιας αρχής, αλλά προφανώς και των κληρονόμων του που αντέδρασαν με την εμφάνιση μας.

Σ’ αυτή την ντροπή και την άθλια εικόνα που παρουσιάζει το σπίτι του Ήρωα, κάποιος πρέπει να βάλει ένα τέλος. Κι αφού στέρεψε το φιλότιμο και περίσεψαν τα λόγια και η υπομονή, ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ...Από το σπίτι του Παύλου Μελά, στέλνουμε χαιρετίσματα σε κάθε εξουσία, κεντρική ή τοπική, που συνεχίζει λεπτό με το λεπτό,μέρα με την μέρα να μας προσβάλει ως ανθρώπους και ως Έλληνες και ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ την άμεση επανόρθωση στην αδικία την οποία επεφύλαξαν οι αρμόδιοι στον Ήρωα.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ την αποκατάσταση και την αξιοποίηση της κατοικίας του Παύλου Μελά στην Κηφισιά, ως ένα ελάχιστο δείγμα μεταμέλειας για το ΑΔΙΚΗΜΑ που τελείται
.ΚΑΛΟΥΜΕ όλους τους έντιμους Πατριώτες να σταθούν αλληλέγγυοι στην ενέργεια μας, να δυναμώσουν με κάθε τρόπο τον Αγώνα μας και να στηρίξουν με κάθε δύναμη, κάθε προσπάθεια αποτίναξης του ζυγού της λησμονιάς.
ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ"...

ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ

Πρώτη Γραμμή: Eκδηλώσεις για την επέτειο της 1ης Απριλίου

Πρωτοστατεί το ΚΕΑ - ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ στις εκδηλώσεις σε όλη την ελεύθερη Κύπρο .

Στις 31 Μαρτίου , ώρα 20:15 στην αίθουσα διαλέξεων του Ιερού Ναού Αποστόλου Παύλου στην Πάφο θα γίνει ομιλία του Πανιερώτατου Μητροπολίτου Πάφου κ. Γεωργίου . Θα ακολουθήσει ομιλία του Αγωνιστού της Ε.Ο.Κ.Α. κ. Χρήστου Μιτσίδη.

Την 1η Απριλίου , στις 9:00 , στην Λεμεσό θα γίνει πορεία από την Εκκλησία του Αγίου Νικολάου , προς το κρησφύγετο του Αρχηγού της ΕΟΚΑ και κατάθεση στεφάνου.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας , στις 16:00 στην Λευκωσία ,στο στάδιο Ελευθερία θα διεξαχθεί μεγάλη εκδήλωση γιά την ΕΟΚΑ με την συμμετοχή των Συνδέσμων Αγωνιστών .

To μήνυμα της 25ης Μαρτίου

Στις 25 Μαρτίου του 1821 η σκλαβωμένη πατρίδα σήκωνε το τιμημένο λάβαρο του Αγώνα και διεκδικούσε Λευτεριά από τον Τούρκο δυνάστη.

Τότε υπήρχαν ήρωες. Υπήρχαν οι ανυπότακτοι. Αυτοί που προτίμησαν μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή. Αυτοί που δεν φοβήθηκαν από τα πανίσχυρα, αιμοβόρα τουρκικά φουσάτα, διότι μέσα τους είχαν πίστη στον Αγώνα τους. Και νίκησαν παρά την υπονόμευση του αγώνα από τους δόλιους Άγγλους, Φαναριώτες, κοτζαμπάσηδες και πολιτικάντηδες της εποχής.

Ωστόσο την Νίκη, την οποία κέρδισαν με τη θυσία τους οι Αγωνιστές του 1821, την καρπώθηκαν αυτοί οι οποίοι υπονόμευσαν τον Αγώνα. Αυτοί οι οποίοι φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη, αυτοί οι οποίοι δολοφόνησαν τον Ανδρούτσο και τον Καραϊσκάκη. Αυτοί οι οποίοι δολοφόνησαν τον Καποδίστρια και στη συνέχεια δημιούργησαν το ανθελληνικό κράτος των Αθηνών το οποίο συμπεριφέρθηκε ανάλογα και κατέληξε τους αγωνιστές επαίτες και πάμπτωχους να πεθαίνουν της πείνας. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση κατά την οποία, αυτό το κράτος, χορήγησε στον γνωστό για το ήθος του και την πολεμική του αρετή, τον «Τουρκοφάγο» Νικηταρά, θέση επαίτου για να ζητιανεύει μια φορά την εβδομάδα με αποτέλεσμα ακόμη και ο Γάλλος πρεσβευτής να εξοργισθεί και να στηλιτεύσει την αχαριστία.

Σήμερα ο ίδιος Τούρκος δυνάστης καταπατεί τα ιερά χώματα της μικρής μας πατρίδας και μέσω ενός σχεδίου, το οποίο απεργάζονται οι δόλιοι Άγγλοι, υπό τη συνεργία των χρήσιμων ηλιθίων, οι οποίοι ανέλαβαν να διαπραγματεύονται για λογαριασμό μας, αποβλέπει να κατακτήσει και την όση ελεύθερη πατρίδα μας απέμεινε.

Η Ιστορία λοιπόν διαγράφει αέναους κύκλους. Ο δυνάστης, παραμένει ο ίδιος. Την θέση των ξεπουλημένων Φαναριωτών ανέλαβαν οι κουλτουριάρηδες της εποχής, και οι καθηγητάδες οι υπέρμαχοι του μιαρού σχεδίου Ανάν, οι οποίοι συνεπικουρούνται και χρηματοδοτούνται από το … «αγαθοεργό» ίδρυμα Σόρος. Παραπλεύρως στη θέση των κοτζαμπάσηδων κινούνται σήμερα οι πλουτοκράτες οι οποίοι συνεδριάζουν με τους Τούρκους πλουτοκράτες για τη δημιουργία μιας νέας Κύπρου πλουτοπαραγωγικής. Σιγκαπούρη της Μεσογείου όπως την είπε άλλωστε και αυτός ο ανεκδιήγητος, τότε Πρόεδρος, ο οποίος κλαψουρίζει από συγκίνηση, όταν ακούει πόσο αγαπητός είναι στους Τούρκους. Τόση λοιπόν η Τουρκολαγνεία τους. Πως το είπε ο ποιητής; «…από τέτοιους ρουφιάνους μην περιμένεις να πολεμήσουν για τίποτα!!!» Πολιτικάντηδες! Μίζεροι και τρισάθλιοι, έτοιμοι να ξεπουλήσουν πατρίδα!

Από κάτω, ο λαός μοιάζει αμήχανος. Αυτός ο λαός ο οποίος άλλοτε τροφοδοτούσε το Έθνος με ήρωες και αγωνιστές που είναι; Φρόντισαν οι ξένοι να τον αποδομήσουν. Όπως το πρόσταξε ο Εβραίος Κίσσιγκερ: «κτυπήστε τη γλώσσα, τον πολιτισμό, τη θρησκεία τους». Η αγροτιά που μέχρι χθες τροφοδοτούσε όλους τους εθνικούς αγώνες έχει σχεδόν εξαφανισθεί. Μαζί με αυτή και η παραδοσιακή Ελληνική Οικογένεια. Αυτή την οποία προλάβαμε εμείς να βιώσουμε. Με τον παππού, τη γιαγιά, τον πατέρα, την μητέρα και παιδιά σεβαστού αριθμού, στο τέλος της κουραστικής μέρας, ομοτράπεζους, πριν το τελετουργικό του δείπνου, να δοξάζουν τον Ύψιστο που τους πρόσφερε τον άρτον τον επιούσιον. Αυτή η καθημερινή ιεροτελεστία παρήγαγε το φιλότιμο και τον αμοιβαίο σεβασμό στα μέλη της Οικογένειας. Συναισθήματα τα οποία αποτελούσαν το απαραίτητο ψυχικό έρεισμα του νέου της τότε εποχής. Αυτόν τον νέο παρελάμβανε στη συνέχεια ο τότε διδάσκαλος, ο αφιερωμένος στο λειτούργημα του παιδαγωγού, για να παιδεύσει, με την βοήθεια των Ελληνορθόδοξων αξιών και να τον πλάσει σε Ευαγόρα και Αυξεντίου.

Εμείς τα παιδιά της θύελλας, που μάθαμε να σαλπάρουμε κόντρα στους ανέμους, δεν αποδεχόμαστε όμως την σημερινή κυνική πραγματικότητα. Εμείς είμαστε άλλης πάστας άνθρωποι που αρνούνται να τραφούν με το κουτόχορτο της υποταγής και να εκπέσουν στις αρχές και αξίες τους. Αρνούμαστε να προσκυνήσουμε. Αρνούμαστε να υποκύψουμε. Ζούμε για να ακούσουμε, όπως τότε, ένα σάλπισμα πιο τρανό, πιο δυνατό και πιο μεγάλο και από το γλυκό της Αγίας Λαύρας ορθρινό, όπως τόσο όμορφα μας το παραθέτει ο ποιητής.

Τιμούμε τους νεκρούς μας, υψώνουμε τη γαλανόλευκη στα μπαλκόνια μας και στην ψυχή μας και δίνουμε όρκο απαράβατο, ότι δεν θα υποστήλουμε τα Άγια Λάβαρα του Αγώνα. Όρθιοι λοιπόν μέχρι τη Νίκη ή το ηρωικό τέλος.

ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ

Φόβος και τρόμος στην παλιά Λευκωσία

Σε εικόνες αναρχίας και χάους παραπέμπουν οι περιγραφές κατοίκων της παλιάς Λευκωσίας. Μιλούν για τους αλλοδαπούς και υποστηρίζουν ότι έφθασαν στο σημείο να φοβούνται να κυκλοφορούν τα βράδια, επειδή οι δρόμοι είναι γεμάτοι από μεθυσμένους αλλοδαπούς.

Φόβος και τρόμος κατάντησαν οι αλλοδαποί για τους κατοίκους και τους ιδιοκτήτες καταστημάτων στην περιοχή της παλιάς Λευκωσίας και όχι μόνο. «Να φύγουν, δεν γίνεται να φοβόμαστε εμείς στον τόπο μας επειδή αυτοί ήρθαν εδώ να το παίξουν νταήδες», είπε φανερά εκνευρισμένος ένας ηλικιωμένος πολίτης, που ζει εδώ και χρόνια σε πάροδο της Λήδρας. Ειδικά τις βραδινές ώρες σχεδόν κανένας Κύπριος δεν μετακινείται σε δρόμους που συχνάζουν αλλοδαποί, αφού, όπως οι ίδιοι αναφέρουν στη «Σ», φοβούνται επειδή «οι ξένοι διακινούνται μεθυσμένοι».Ιδιαίτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνουν οι δηλώσεις που έκαναν κάτοικοι της εντός των τειχών Λευκωσίας, όταν κλήθηκαν από τη «Σ» να μιλήσουν για τους αλλοδαπούς γείτονές τους και για τη συμπεριφορά τους.

Αλουπός Χριστοδουλίδης
«Να μην αφήσουν κανέναν αλλοδαπό στο νησί. Όλα τα κακά που ήρθαν στην Κύπρο είναι από αυτούς. Σε κλοπές τραπεζών, χρυσοχοείων κτλ. πάντα πιάνουν τελικά αλλοδαπό. Εδώ μόνο μαύροι υπάρχουν. Αναγκάζεσαι από τις 5 το απόγευμα να κλείνεις το κατάστημά σου, γιατί μπορεί να μπουν με ένα μαχαίρι και να σε απειλήσουν. Εκεί τι θα κάνεις; Μπορεί σαν περπατάς να σου κλέψει την τσάντα και να σε μαχαιρώσει. Υπάρχουν συνέχεια τέτοια. Αν ο Κύπριος ήταν έξυπνος, δεν θα άφηνε κανέναν να πατήσει στο νησί και να μας παίρνει και τη δουλειά παράνομα. Αν ήταν προκομμένοι, θα τους ήθελα, αλλά δεν γίνεται π.χ. να βλέπω τις Κινέζες να γυρίζουν στο δρόμο, τάχα ότι πουλούν λαχεία, και να θέλουν άλλα...».

Γιώργος Χριστοδουλίδης
«Δεν φοβάμαι μόνο, τρέμω και όχι μόνο στο μαγαζί μου αλλά και στο σπίτι μου, μένω Παλουριώτισσα. Αν και νοικιάζουν ένα σπίτι δύο άτομα, τελικά μένουν δώδεκα, δεν ξέρω πού πέφτουν και τι κάνουν. Τη νύχτα πάνε και έρχονται φωνάζοντας. Μπήκαν στην αυλή μου και μου έκλεψαν μπουκάλες με γκάζι και σαν να μην έφτανε αυτό, έκοψαν από το λάστιχό μου και πήραν τα ρολόγια που υπήρχαν πάνω. Περισσότερο φοβάμαι για κλοπές. Είμαι φιλήσυχος άνθρωπος, δεν φοβάμαι κάτι άλλο. Φυσικά, νύχτα δεν βγαίνω, δεν πάω πουθενά, μετά της εννέα δεν με πείθεις να βγω».

Μάρκος Πέτρου
«Θέλω να φύγουν οι αλλοδαποί ειδικά από την παλιά Λευκωσία, που έχει χαλάσει πολύ. Άμα είναι πολλοί αλλοδαποί μαζί είναι επικίνδυνοι, αλλιώς ένας μόνος του δεν θα κάνει κάτι. Μια κοπέλα δεν θα την συμβούλευα να περπατήσει μόνη της τη νύχτα, αφού υπάρχουν εδώ αρκετοί Ρωσοπόντιοι, πίνουν, μεθούν, τσακώνονται. Αν τους πειράξεις, τραβούν και μαχαίρια».

Αντώνης Ιωάννου
«Έχουμε γεμίσει αλλοδαπούς στην περιοχή μας. Αυτό που θα θέλαμε είναι να μείνουν εδώ μόνο αυτοί που έχουν άδεια, οι παράνομοι να φύγουν. Τσακωμοί και τρομοκρατία δεν υπάρχει, αλλά μεθυσμένους βλέπεις αρκετούς. Πολλές φορές είναι επικίνδυνοι, ειδικά αν τους φοβηθείς. Αν δεν τους φοβηθείς, σε φοβάται εκείνος. Αν κυκλοφορήσεις νύχτα, υπάρχουν μεθυσμένοι και υπάρχουν και οι νταήδες που μπορεί να μην έχουν πιει αλλά θέλουν να φαίνονται ότι είναι της νύχτας. Μόνο να τους δεις αυτούς, τους φοβάσαι. Εγώ μένω ως αργά στο κατάστημα αλλά έχω τις επιφυλάξεις μου».

Αγγελική Κυριακίδου
«Εγώ δεν φοβάμαι καθόλου τους αλλοδαπούς. Έχω το αυτοκίνητό μου και τα απαραίτητα ν' αντεπεξέλθω αν γίνει κάτι. Δεν νομίζω να με χτυπήσει κανείς. Μπορεί να σπάσουν, όμως, καμιά κλειδαριά και να μπουν στο σπίτι. Αν γίνει αυτό, δεν ξέρω καν πώς θα αντιδράσω. Σημαντικό πρόβλημα των αλλοδαπών είναι ότι είναι ακάθαρτοι. Η γειτονιά που μένω κατάντησε σκουπιδότοπος, πετάνε τα πάντα οπουδήποτε. Εκτός από αυτό είναι αγενείς. Δεν έχουν την καλοσύνη ούτε καν να σε καλημερίσουν».

Δημητράκης Αντωνίου
«Είναι πολύ απομονωμένοι. Ευτυχώς δεν δημιουργούνται προβλήματα από αυτούς, είναι ήσυχοι. Απλώς δεν είναι καθαρός κόσμος. Αφήνουν παντού σκουπίδια. Την κόρη μου, τη γυναίκα μου, δεν θα τους έλεγα να μην περπατήσουν στα δρομάκια εδώ νύχτα, αλλά τι να έρθουν να κάνουν εδώ; Αφού δεν έχει τίποτα. Δεν τους έχω εμπιστοσύνη, δεν μου έκαναν κάτι, αλλά είναι αλλοδαποί, δεν τους ξέρω».

Πόπη Αλεξάνδρου
«Μέχρι την ώρα που μένω εδώ, όλα είναι ήσυχα, δεν βλέπω τίποτα. Αν έπρεπε να έρθω νύχτα, θα φοβόμουνα να έρθω, έχει παρά πολλούς, ειδικά το βράδυ. Μετά τις 4-4.30 το απόγευμα δεν έχει καμία κίνηση εδώ εκτός από αλλοδαπούς. Μπορεί να έρθει κάποιος να μου κλέψει π.χ. μια τσάντα, κάτι, αυτό το σκέφτομαι και έτσι συνήθως κάποιος υπάρχει μαζί μου. Μπορεί κάτι να γίνει, δεν ξέρω. Φυσικά δεν φοβάμαι μόνο τους αλλοδαπούς, έχει και Κύπριους που μπορεί να σου κάνουν κακό».

Λάκης Παφίτης
«Είμαι κατά των αλλοδαπών. Οι περισσότεροι είναι επικίνδυνοι. Είναι ικανοί να κλέψουν, να σε χτυπήσουν, μέχρι να κάνουν το χειρότερο. Κυκλοφορούν άνθρωποι που δεν πρέπει να τους έχεις εμπιστοσύνη στο δρόμο, άρα δεν θα συμβούλευα γυναίκες να κυκλοφορούν μόνες στο δρόμο. Συνήθως, οι αλλοδαποί οδηγούν παλιά αυτοκίνητα επικίνδυνα. Το πρώτο τους πρόβλημα, το πιο σημαντικό, είναι το μεθύσι. Τους φοβόμαστε τους αλλοδαπούς, ακούγονται τόσα και τόσα. Τουλάχιστον να μπορούσαμε να διαλέξουμε κάποιους να ήταν νόμιμοι».

Βαθούλα Ρωσίδου
«Εδώ που δουλεύουμε υπάρχουν προβλήματα. Εκεί που μένω, όχι. Υπάρχει κάποιος φόβος… Περπατούν σε ομάδες και αν μπουν στο κατάστημα πρέπει να τους επιβλέπεις, επειδή κάθεται π.χ. ο ένας εδώ, οι άλλοι στη βιτρίνα, δεν ξέρεις τι γίνεται. Φοβάμαι για κλοπή περισσότερο. Έχουμε πολύ διαφορετική κουλτούρα, χωρίς να είμαι ρατσίστρια. Δεν γίνεται να φτύνουν έξω από τη βιτρίνα μου, μπροστά στα πόδια μου. Βλέποντας τη συμπεριφορά τους και μόνο νιώθεις φοβία, φέρονται παράξενα. Πρέπει να γίνεται αστυνόμευση κάθε νύχτα, έχει πολλά που πρέπει η Αστυνομία να δει».

SIGMALIVE

Οι μαρτυρίες αυτές έρχονται απλώς να επιβεβειώσουν την άθλια κατάσταση στην παλιά πόλη της Λευκωσίας. Η περιοχή έχει μετατραπεί σε αφρικανοασιατική επαρχία και οι Έλληνες σπανίζουν. Οι λόγοι που μετέτρεψαν ειδικά τη συγκεκριμένη περιόχή σε γκέτο αλλοδαπών είναι αρκετοί και χρίζουν βαθιάς ανάλυσης (θα επανέλθουμε με το θέμα της μετανάστευσης). Τα πλήγματα που δέχεται η ιδιαίτερη μας Πατρίδα είναι πολυμετωπικά και ένα από αυτά είναι η μετανάστευση.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ!

16 Μαρτίου - Μέρα Θυσίας του Χρήστου Τσιάρτα

Γεννήθηκε στο χωριό Πολύστυπος, της επαρχίας Λευκωσίας, το 1931.

Έπεσε μαχόμενος εναντίον των Άγγλων στις 16 Μαρτίου 1956 κοντά στο χωριό Χανδριά.

Σύζυγος : Ευγενία Τσιάρτα

Παιδιά : Μαρία και Στέφανος

Γονείς : Μιχάλης και Πολυξένη Τσιάρτα

Αδέλφια : Ηλιού, Ανδρέας, Σταυρούλα, Ουρανία, Νίκος

Ο Χρίστος Τσιάρτας τελείωσε το δημοτικό σχολείο Πολυστύπου και εργαζόταν στη Μόρφου, όπου και εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ. Τον Ιούλιο του 1955 εγκαταστάθηκε στο χωριό του και ανέλαβε, μαζί με άλλους, την οργάνωση ομάδων κατόπιν εντολής του τομεάρχη της περιοχής. Στο σπίτι του γινόταν η ορκωμοσία των μελών και η εκπαίδευσή τους στη χρήση των όπλων. Ο ίδιος τέθηκε επικεφαλής ομάδας δολιοφθορέων.

Εργάστηκε μαζί με άλλους για την κατασκευή των λημεριών της ΕΟΚΑ στα βουνά των Σπηλιών και, ως μέλος της ανταρτικής ομάδας Αμιάντου - Πιτσιλιάς, υπήρξε σύνδεσμος της περιοχής του με τον Αρχηγό Διγενή που διέμενε σ' αυτά.

Συνεργάστηκε με τον Κυριάκο Μάτση στη μεταφορά και διανομή οπλισμού, με το Γρηγόρη Αυξεντίου, τον Πολύκαρπο Γιωρκάτζη και άλλα ηγετικά στελέχη της ΕΟΚΑ στην οργάνωση των κατοίκων των χωριών του τομέα του Αυξεντίου σε ολόκληρη την περιοχή Πιτσιλιάς. Μεταξύ των σοβαρών αποστολών που του ανατέθηκαν ήταν και η κάλυψη με την ομάδα του της οδού Κακοπετριάς προς Σπήλια για στήριξη των ανταρτικών ομάδων στα υψώματα βόρεια των Σπηλιών.Στις 20 Ιανουαρίου 1956 καταζητήθηκε από τους Άγγλους, οπότε κατέφυγε μόνιμα στο αντάρτικο και συνενώθηκε με την ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου στα κρησφύγετα της Παπούτσας, στο Παλαιχώρι.

Στις 16 Μαρτίου 1956 η πολυμελής ομάδα του Αυξεντίου έστησε επιτυχή ενέδρα εναντίον των Άγγλων στο δρόμο μεταξύ Αγρού - Χανδριών. Το τίμημα της ενέδρας αυτής ήταν ο θάνατος του ήρωα Χρίστου Τσιάρτα, ο οποίος δέχτηκε κατά την αποχώρηση της ομάδας σφαίρα από επιζήσαντα Άγγλο στρατιώτη.

Αξιοσημείωτο είναι το σθένος το οποίο επέδειξε η νεαρή σύζυγος του Ευγενία. Ούτε ένα δάκρυ δεν έχυσε μπροστά στους Άγγλους, όταν την οδήγησαν μπροστά στο νεκρό άντρα της, που τον είχαν μεταφέρει στο χωριό του. Τιμώντας τη θυσία του συνέχισε την προσφορά της μέχρι το τέλος του Αγώνα.

ΠΗΓΗ

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου του 1938 στη Τσάδα, της επαρχίας Πάφου, όπου εκεί έζησε και τα παιδικά του χρόνια. Ήταν υιός του Μιλτιάδη Παλληκαρίδη και της Αφροδίτης Παπαδανιήλ. Ήταν πάντοτε συνετός, φιλότιμος, αλλά και πολύ δραστήριος. Εκτός από άριστος μαθητής ήταν και σπουδαίος αθλητής, πρωταθλητής των 400 μέτρων από την στ' δημοτικού. Ο Βαγορής, όπως συνήθιζαν να τον φωνάζουν είχε από νωρίς συνείδηση του τι εστί Ευαγόρας. Γι' αυτό και σε κάποιο σημείωμά του έγραφε: "Κάτι θα ήξερε περί του μέλλοντος μου ο μακαρίτης ο νουνός μου, για να μου δώσει το όνομα του βασιλιά της Σαλαμίνας. Έτσι κι εγώ έπρεπε να φανώ αντάξιος διάδοχος." Από τα δεκατέσσερα του βρήκε τρόπο να εκφράσει τον εφηβικό του ιδεαλισμό, τα όνειρά του και την αγάπη του για την Ελλάδα. Το χαρτί...

Ο Παλληκαρίδης ήταν Αγωνιστής πριν ακόμα ιδρυθεί η θρυλική Ε.Ο.Κ.Α και η εθνική του δράση ήταν πλούσια. Αξιοσημείωτο είναι το περιστατικό της 1ης Ιουνίου του 1953, όπου ο ρωμαλέος νέος είχε μια ηρωική σύγκρουση με το δυνάστη του Ελληνικού νησιού. Με αφορμή τη στέψη της βασίλισσας της Αγγλίας Ελισάβετ και μετά από εντολή του Άγγλου κυβερνήτη όλες οι πόλεις της Κύπρου σημαιοστολίζονται, ανάμεσά τους και η Πάφος. Στο Γυμναστήριο της πόλης υψώνετα προκλητικά μια μεγάλη αγγλική σημαία. Το γεγονός αυτό προκαλεό την έντονη αντίδραση του Παλληκαρίδη, ο οποίος μη αντέχοντας τη νέα βρετανική πρόκληση οργανώνει μαθητική διαδήλωση. Σφοδρές και άνισες οι συγκρούσεις μεταξύ μαθητών και αστυνομικών. Τα παιδιά είχαν στη διάθεσή τους μονάχα τις πέτρες της Ελληνικής Γης. Οι αποικοκράτες αστυνομικοί διέθεταν ρόπαλα, κράνη, ασπίδες και τελικά όπλα. Το παλικάρι δεν πτοείται και κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης σκαρφαλώνει στα Προπύλαια, παίρνει την αγγλική σημαία, το σύμβολο της στυγνής αποικιοκρατίας, το ξεσκίζει και το πετά με ενθουσιασμό στο πλήθος, που ξεσπά σε ιαχές. Εν τέλει, η διαδήλωση διαλύθηκε μετά από δύο περίπου ώρες με τη χρήση δακρυγόνων από τους αστυνομικούς. Οι Βρετανοί ντροπιασμένοι τότε, αποχωρούν από το Γυμναστήριο.

Το πρωινό της 17ης Νοεμβριου του 1955, βρίσκεται σχισμένη η αγγλική σημαία που προηγουμένως ήταν υψωμένη στο Νοσοκομείο Πάφου. Ακολούθως οργανώνεται και πάλι μαθητική διαδήλωση. Μπροστάρης ξανά ο Ευαγόρας. Οι μαθητές ορμούν στο στρατό με μοναδικό όπλο τους τις πέτρες, τις πέτρες και εφηβικό ενθουσιασμό. Κάποια στιγμή αντικρύζει , δύο στρατιώτες να χτυπούν άνανδρα ένα μαθητή, με το όνομα Λουκής Πετρίδης. Ο Ευαγόρας δίχως δεύτερη σκέψη ορμά με οργή απάνω στους Άγγλους στρατιώτες. Χτυπά τον ένα με πέτρα και στο δεύτερο δίνει μια δυνάτή γροθιά. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βρίσκονται και δύο καταγής. Μέχρι να συνέλθουν και να σηκωθούν, οι δύο νέοι ήταν αρκετά μακριά. Γι' αυτή του την πράξη συλλαμβάνεται και οδηγείται την επομένη στο δικαστήριο. Η δίκη του ορίζεται για τις 6 Δεκεμβρίου...

Την παραμονή της δίκης του αποφασίζοντας πως δεν μπορεί να κάμει στη φυλακή περνάει βιαστικά και αφήνει ένα αποχεραιτηστήριο σημείωμα στην έδρα της τάξης. Το εγερτήριο σάλπισμα του Ευαγόρα. Το βράδυ τον βρίσκει στο βουνό αντάρτη, ενταγμένο πλέον στην Ε.Ο.Κ.Α να φορεί την παμπάλαια, δοξασμένη στολή του Έλληνα πολεμιστή. Την ίδια που φορούσε ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες και ο Ονήσιλλος στην Κύπρο, oι Αγωνιστές του 1821, αυτήν που φόραγαν και τα παλικάρια του '40 στα βουνά της Πίνδου.

Το Σεπτέμβρη του '56 ο Άγγλος στρατάρχης στέλνει στην αγχόνη ακόμα τρεις γενναίους Αγωνιστές της Ένωσης και της Λευτεριάς. Τον Στέλιο Μαυρομμάτη, τον Ανδρέα Παναγίδη και τον Μιχαήλ Κουτσόφτα. Στο άκουσμα της είδησης ο Παλληκαρίδης γράφει από το κρυσφήγετό του ένα ποίημα με τίτλο "To τελευταίο τρίο του απαγχονισμού":

Γιατί μαυρίζει ο ουρανός

κι ας είναι καλοκαίρι;

Λες κι αυγή κατάμαυρο

χαπάρι θα μας φέρη...

Και νά! χτυπούνε πένθιμα

κάθε χωριού καμπάνες.

Κλαίνε μαζί τρεις μάνες,

μαζί τους κι όλη η γη.

Κι είναι γλυκό το κλάμα τους

από χαρά λες και κλαίνε.

Λόγια Σουλιώτου λένε,

στην πένθιμη σιγή:

"Ποτέ δε θα πεθάνουνε,

όσοι πεθάναν σήμερα.

Και της σκλαβιάς τα σίδερα,

θα σπάσον κάποια μέρα,

και θ' ακουστούν ελεύθερα

τραγούδια πέρα ως πέρα

στο Ελληνικό νησί..."

...Η Μοίρα όμως ήθελε τον Ευαγόρα να είναι αυτός ο τελευταίος που θα περάσει στην αθανασία μέσω της αγχόνης.

Το Δεκέμβριο συλλαμβάνεται, αφού πιάστηκε να μεταφέρει ένα όπλο μπρέν και οδηγείται στο στρατόπεδο της Λίμνης, όπου ήταν τόπος βασανηστηρίων. Ύστερα από δέκα ολόκληρες μέρες μεταφέρεται στο "Δασούδι" και οι Βρετανοί ειδοποιούν τον πατέρα του αγοριού, να περάσει να δει το γιο του. Ο Μιλτιάδης βρίσκει το διο του σε άθλια κατάσταση λόγω των βάναυσων βασανηστηρίων. Ο Αγωνιστής όμως, παρά τα βασανηστήρια και τις βαρβαρότητες των στρατιωτών δεν απεκάλυψε τίποτα.

Στο δικαστήριο ο δικαστής Σω (Άγγλος φυσικά) ρωτάει τον Παλληκαρίδη, ο οποίος στεκόταν αγέρωχος στο ειδώλιο του κατηγορουμένου:

"Έχεις τίποτε να πεις για να μην καταδικασθείς σε θάνατο;"

Ο Έλληνας ορθώνει το ανάστημα και λέει χαρακτηριστικά:

"Γνωρίζω ότι θα καταδικασθώ σε θάνατο. Θα με κρεμάσετε το ξέρω. Ό,τι έκαμα, το έκαμα σαν Έλληνας Κύπριος, που ζητά τη λευτεριά του. Εύχομαι να είμαι ο τελευταίος Κύπριος που θα αντικρύσει την αγχόνη.

Ζήτω η Ένωσις της Κύπρου με τη Μητέρα Ελλάδα! Τίποτε άλλο!

Όσοι τον επισκέφθηκαν την 12η Μαρτίου, μία μόνο μέρα πριν τον απαγχονισμό του είχαν να που αντί να του δώσουν οι αυτοί θάρρος τους έδινε εκείνος. Από τον πατέρα του που τον επισκέφθηκε ο Ευαγόρας ζήτησε να του φέρει μόνο το Σταυρό του, τον οποίο είχαν αφαιρέσει οι Άγγλοι από το λαιμό του όταν τον συνέλαβαν. Όταν ο γερο-Μιλτιάδης βγαίνει μαζί με τη γυναίκα του από τις φυλακές, έχει ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του ένα περίεργα ασυνήθστο χαμόγελο. Οι δημοσιογράφοι που βρίσκονταν εκεί κυκλώνουν τον άντρα, ενώ ένας Εγγλέζος δημοσιογράφος ρωτάει απορημένος: "Tι σόι άνθρωποι είναι αυτοί; Φαίνεται πως η ελληνική μυθολογία με τους τίτλους και τους ήρωες δεν είναι καθόλου μυθολογία."

Κάποιος αγανακτισμένος απαντάει με ορμή: "Έλληνες! Αλλά αυτή η λέξη δεν μεταφράζεται στα αγγλικά. Και αν μεταφρασθεί, δεν θα την καταλάβετε."

Εν τω μεταξύ, γίνονται προσπάθειες από παντού να δωθεί χάρη στον Ευαγόρα και να μην κρεμασθεί. Μάταια όμως.

Ο Θεός είχε αποφασίσει πως ο επίλογος της επίγειας ζωής του Ευαγόρα Παλληκαρίδη θα γραφόταν τα μεσάνυχτα της 13ης Μαρτίου του έτους 1957. Την άγια εκείνη ώρα ο Παλληκαρίδης βαδίζει ήρεμος και γαλήνιος προς την αγχόνη τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο. Δεν έμεινε πλέον τίποτα για να πτοήσει το παλικάρι της Πάφου. Ούτε ο θάνατος ο ίδιος. Μετά από δύο λεπτά (14 Μαρτίου) ανοίγει η καταπακτή. Ο Ευαγόρας βρίσκεται ήδη στα ουράνια. Πάει να συναντήσει τους προγόνους του, τους συναγωνιστές του και το Θεό. Η υστεροφημία και η αιώνια τιμή πλέον, θα συντροφεύουν για τους υπόλοιπους αιώνες το δοξασμένο όνομα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη.